لینكدونی(پیوند های روزانه)

گر میسر نشود بوسه زنم پایش را ......... ............هر کجا پا نهد بوسه زنم جایش را -------

**************

چگونه عطر تو در عمق لحظه ها جاری است چگونه عكس تو در برق شیشه ها پیداست چگونه جای تو در جان زندگی سبز است هنوز پنجره باز است تو از بلندی ایوان به باغ می نگری درخت ها و چمن ها و شمعدانی ها به آن ترنم شیرین به آن تبسم مهر به آن نگاه پر از آفتاب می نگرند تمام گنجشكان كه درنبودن تو مرا به باد ملامت گرفته اند ترا به نام صدا می كنند هنوز نقش ترا از قراز گنبد كاج كنار باغچه

*****************

زیر درخت ها لب حوض درون آینه پاك آب می نگرند تو نیستی كه ببینی چگونه پیچیده است طنین شعر تو مگاه تو درترانه من تو نیستی كه بیبنی چگونه می گردد نسیم روح تو در باغ بی جوانه من چه نیمه شب ها كز پاره های ابر سپید به روی لوح سپهر ترا چنانكه دلم خواسته است ساخته ام چه نیمه شب ها وقتی كه ابر بازیگر هزار چهره به هر لحظه می كند تصویر به چشم همزدنی میان آن همه صورت ترا شناخته ام به خواب می ماند

*****************

تنها به خواب می ماند چراغ آینه دیوار بی تو غمگینند تو نیستی كه ببینی چگونه با دیوار به مهربانی یك دوست از تو می گویم تو نیستی كه ببینی چگونه از دیوار جواب می شنوم تو نیستی كه ببینی چگونه دور از تو به روی هرچه دیرن خانه ست غبار سربی اندوه بال گسترده است تو نیستی كه ببینی دل رمیده من بجز تو یاد همه چیز را رهاكرده است

*****************

غروب های غریب در این رواق نیاز پرنده ساكت و غمگین ستاره بیمار است دو چشم خسته من در این امید عبث دو شمع سوخته جان همیشه بیدار است تو نیستی كه ببینی

***************

مگه قسم نخوردی که دلمو تنها نذاری روبروم نشستی اما از غریبه کم نداری روبروی من نشستی توی چشم تو ستاره از صدای تو شنیدم که دلت دوسم نداره دل تو تو آسمونا من به دنبال دل تو تو به دنبال ستاره من به یاد قسم تو میمیره نور یک ستاره شب جای مهتاب و میگیره

      تقدیم به همه كسانی كه عشق را به  معرفت بی ریا می فروشند 

گر میسر نشود بوسه زنم پایش را ......... ............هر کجا پا نهد بوسه زنم جایش را -------

**************

چگونه عطر تو در عمق لحظه ها جاری است چگونه عكس تو در برق شیشه ها پیداست چگونه جای تو در جان زندگی سبز است هنوز پنجره باز است تو از بلندی ایوان به باغ می نگری درخت ها و چمن ها و شمعدانی ها به آن ترنم شیرین به آن تبسم مهر به آن نگاه پر از آفتاب می نگرند تمام گنجشكان كه درنبودن تو مرا به باد ملامت گرفته اند ترا به نام صدا می كنند هنوز نقش ترا از قراز گنبد كاج كنار باغچه

*****************

زیر درخت ها لب حوض درون آینه پاك آب می نگرند تو نیستی كه ببینی چگونه پیچیده است طنین شعر تو مگاه تو درترانه من تو نیستی كه بیبنی چگونه می گردد نسیم روح تو در باغ بی جوانه من چه نیمه شب ها كز پاره های ابر سپید به روی لوح سپهر ترا چنانكه دلم خواسته است ساخته ام چه نیمه شب ها وقتی كه ابر بازیگر هزار چهره به هر لحظه می كند تصویر به چشم همزدنی میان آن همه صورت ترا شناخته ام به خواب می ماند

*****************

تنها به خواب می ماند چراغ آینه دیوار بی تو غمگینند تو نیستی كه ببینی چگونه با دیوار به مهربانی یك دوست از تو می گویم تو نیستی كه ببینی چگونه از دیوار جواب می شنوم تو نیستی كه ببینی چگونه دور از تو به روی هرچه دیرن خانه ست غبار سربی اندوه بال گسترده است تو نیستی كه ببینی دل رمیده من بجز تو یاد همه چیز را رهاكرده است

*****************

غروب های غریب در این رواق نیاز پرنده ساكت و غمگین ستاره بیمار است دو چشم خسته من در این امید عبث دو شمع سوخته جان همیشه بیدار است تو نیستی كه ببینی

***************

مگه قسم نخوردی که دلمو تنها نذاری روبروم نشستی اما از غریبه کم نداری روبروی من نشستی توی چشم تو ستاره از صدای تو شنیدم که دلت دوسم نداره دل تو تو آسمونا من به دنبال دل تو تو به دنبال ستاره من به یاد قسم تو

                                           تقدیم به همه كسانی كه عشق را به  معرفت بی ریا می فروشند 

تمام عمر بستیم و شکستیم

بجز بار پشیمانی نبستیم

جوانی را سفر کردیم تا مرگ

نفهمیدیم به دنبال چه هستیم

عجب آشفته بازاریست دنیا

عجب بیهوده تکراریست دنیا

چه رنجی از محبتها چشیدیم

برهنه پا به تیغستان دویدیم

نگاه آشنا در این همه چشم

ندیدیم و ندیدیم و ندیدیم

سبکبالان ساحلها ندیدند

بدوش خستگان باریست دنیا

مرا در اوج حسرتها رها کرد

عجب یار وفاداریست دنیا

عجب آشفته بازاریست دنیا

عجب بیهوده تکراریست دنیا

میان آنچه باید باشد و نیست

عجب فرسوده دیواریست دنیا

عجب خواب پریشانیست دنیا

عجب یار وفاداریست دنیا

عجب دریای طوفانیست دنیا

عجب آشفته بازاریست دنیا.....

دوست  دارم  عسل  جونم

چه شبها تا سحر نام تو را از دل صدا كردم
دلم را با جنون بی كسی ها آشنا كردم
نفهمیدم چه رنگی دارد این شبهای شیدایی
كه قلبم را فقط با خاطراتت مبتلا كردم
چه حسی بود در قلبم شبیه كوچه برفی
به راه كوچه برفی ترا از خود جدا كردم
نفهمیدم كه می میرم نباشی مثل پروانه
تو را من در ته این كوچه برفی رها كردم
چه شبها تا سحر با قاصدك در خلوتی بیرنگ
نشستم مو به موی خاطراتت را سوا كردم
به پای قاصدك بستم صبوری را شبیه گل
نوشتم روی گلبرگش كه من بی تو چه ها كردم

اگر باد بودم می وزیدم،

اگر ابر بودم می باریدم،

اگر مهر بودم می تابیدم،

اگر خدا بودم می آفریدم تا بدانی دوستت دارم ....

اگر ابر بودی به انتظار اشکت می نشستم،

اگر مهر بودی در پرتو ات خود را گرم می کردم،

اگر باد بودی چون برگ خزان خود را بدستت می سپردم،

اگر خدا بودی به تو ایمان می آوردم تا بدانی دوستت دارم،

اگر هیچ بودی از تو ابر سپیدی می ساختم،

از تو خورشید با شکوهی بوجود می آوردم،

تو را نسیم ملایمی می کردم

از تو خدایی بزرگ می ساختم،

تا بدانی که فقط تو را دوستت دارم....

بنام او

غریبه...چشات غمگین.....صدات گرفته

موندی تو راه.....برسه یه اشنا

غریبه......یه وقت پا نذاری تو شهر ما

مردم ما ......دور شدن از دل ادما

غریبه......برو اونجا.....که میگن غربت ما ادما

هرچی باشه.......بهتره از شهر ما

غریبه.....چشام غمگین......صدام گرفته

وایسا....منم میام با تو به غربت ادما

غریبه......منو تو با هم غریبیم

شاید یه روز برسیم تو دلامون به صدای اشنایی

http://majidmllh.mihanblog.com/

پروردگارا ان دم که ادمی را از خاک بی ارزش سرشتی و به او جان دادی خود ایا می پنداشتی که چنین

بی رحمانه و گستاخانه تمامی ارزشهای مادی و معنوی را به یکجا زیر پا نهاده و بی توجه به واقعیت

وجودی خویش خود را حقیقت مطلق بپندارد.

چگونه است انسانی که ذره ای از معرفت حقیقی را در وجود خویشتن حتی احساس هم نمی کند

دم از مهر و وفا زند و تصور نماید تنها مفهوم با مسمای عالم هستی اوست.

به امید روزی که تمامی مدعیان عشق و وفا داری سالکان واقعی این راه گردند.

خشك ِ خشك ِ خشك آمد ، قد سرو رعنا خشك
برگ و بار سبزش ریخت ، شد ز بیخ و بالا خشك

عشق و زندگی در یاد ، از نوك قلم افتاد
بزم دل مهیّا لیك ، جوهر تمنّا خشك

لحظه ، لحظه‌ی توفان ، خاك تشنه‌ی باران
آسمان سیاه اما ، ابر‌های نازا خشك

رنگ سرخ گل‌ها مرد ، سرخ اگر به چشمت خورد
عطر سرخ فریاد است ، لخته لخته هر جا خشك

چهره ‌هاله‌ای مبهم ، سینه راوی ماتم
دیده لب به لب از اشك ، بام‌گونه امّا خشك

این طلوع ویرانی است ، از چه می‌برد؟ گر نیست
رود زنده را تا مرگ ، روح چشمه را تا خشك

خشكسال تر دامن ، می‌زند ز گل گردن
گردن و تبر شد تر ، لیك باغ و صحرا خشك

و زیباترین حرف تو خداحافظی بود

طعنه بر خواری من ای گل بی خوار مزن                

        من به پای تو نشستم که چنین خوار شدم

و باز هم میگویم ای زیبای جفاکار قلب سنگیت را روزی خواهند شکست

همان سان که قلب مرا تکه تکه نمودی

با اینکه تردید دارم در ان دل بیرحمت اثری افتد

 nemidahandbahar ra be paiiz khorshid ra be ghorob parande ra be ghafas va tora be man nemidahand

 hameshe sabz mikhoshkad hamishe sade mibazad hameshe lashkare andoh be ghalbe sade mitazad be pas sadegi dar eshgh daron khod shekastam zood darigha sahm man az eshgh ghafas ba hajme kochak bood

 nobahar eshgh baz ham tarane hay az no zistan ra begoo

begoo nazanin negah ah ra bakodamin ghalam koshk mitavan negasgt

ba kodamin seda mitavan sorode nabodan ra sar dada

baraye  kodamin eshgh mitavan biparva gerist

به تو می اندیشم

به تو كه پاك تری از هر پاك

به تو كه خاك تری از هر خاك

و بلندی چون كوه

و وسیعی چون دشت

در لطافت

تو كدامین گل نرمینه تنی

كه به یك باد سبك

دست نوازش به تن این علف هرزه زدی

و چنان نرم و لطیفش كردی

كه بی خود شده از خویش به پایت پیچید

*

به می اندیشم

بیستونی شاید كه تو را نتوان كـند

در تو من از در اوهام درون می آیم

كه خیالت از من

عقل رادزدیده

فهم من از همین است وهمین

و چقدر لذت بخش و چقدر شیرین است

*

به تو می اندیشم

در دلت می دانم كه چه ها می گذرد

بر زبانت اما

خبری از غم نیست

واژه واژه زلبت حرف عشق است و امید

در نگاهم دیدی

كه چه مستانه به تو می نگرم

مات و مبهوت توام

عشق تو گیج

به رویا كده خویش قدم می نهدم

چه پریشانم من

عقل وبرهان مددی

نه چه می گویم نه

« عشق عقلانبی نیست »

*

به تو می اندیشم

پیش خود می گویم

تو كدامین بودی

سبز سبز و شاداب ، یا كه غمگین بودی ؟

هرچه بودی اما

بینش ومعرفت از چشمه تو می جوشید

و كویردل من

تشنه زتو می نوشید

تو معلم

تو كتابی پر عبرت بودی

كه به چشم دل خویش

درس ایثار تو را می خواندم

روزها در نگهم روی تو را می دیدم

و شبانگاه برای تو دعا م یخواندم

این تو بودی

كه چون اكسیر محبت به تن من خوردی

و مرا بویاندی

با لب تشنه وخشك

بر دلم باریدی

ومرا رویاندی

*

بر تو ای دایه سلام

كه مرا پروردی

كه مرا از عدم عشق

به جادوی محبت

به جهانی پر از لطف و صفا اوردی

بر تو ای عشق سلام

بر تو ای عشق سلام